شکست های بزرگ مسیر زندگی آدمو عوض میکنه. وقتی آدم با یه شکست همه جانبه، یعنی شکستی که توش همه انرژی و منابعشو صرف کرده و هیچی عایدش نشده مواجه میشه بیشترین انگیزه رو میده که به سیستم فکری و نحوه اعمالش تا اون لحظه فکر کنه و تغییرشون بده. به اون باورهای سفت و محکمی که ذره ای به خودش شک راه نمیداد حالا فکر میکنه و تغییرشون میده. چی شد که به اینجا رسیدم؟ حتما اشتباه میکردم... یه سرخوردگی بزرگ و تغییر سبک فکر کردن و سبک زندگی... میتونه این تغییرات مثبت باشه و به رشد در آینده منجر شه و میتونه تغییرات منفی باشه، مثلا یه سرخوردگی و افسردگی پیش بیاد که انزوا و نابودی ختم شه.نمونه های بزرگترش رو هم میشه در تاریخ دید.تو ابعاد ملی، شکست ایران مقابل اعراب و مغول ها. شکست عباس میرزا از روسیه و پی بردن به عقب موندگی تاریخی ایران.تو ابعاد جهانی شکست فرانسه از آلمان در جنگ جهانی و پی بردن به زیاده روی در ترجیه هنر به علم و تکنولوژی و قدرت.شکست ژاپن در جنگ جهانی و ماجراهایش.در نهایت فکر میکنم ورشکستگی گسترده اقتصادی باهاش روبرو هستیم(شاهدش هم تورم مانای 40-50 درصدیه که بیشتر هم میشه) هم میتونه اثری شبیه شکست نظامی رو هم برای ما داشته باشه.

خیلی جالبه که ما نمیتونیم خورشید رو نگاه کنیم.

کافیه تلاش کنیم که مستقیم خورشیدو ببینیم و اونوقته که تیغ های درندش چشممونو پاره میکنه.

میشد طوری باشه که ما بتونیم به خورشید زل بزنیم.

ولی نیست.

پوتین سربازیو دستم دادن و همون بار اولی که پام کردم و بنداشون بستم و شلوار و جورابو توش قرار دادم کافی بود تا حالم ازش به هم بخوره. وقتی پام میکردم دعا دعا میکردم وقتش تموم شه از پام بکنم بندازمش یه کناری. بار ها دعوام کردن که چرا ناقص پوشیدی؟ انقدر رژه میرفتم که سق بالای پوتین پامو زده بود و نمیتونستم پوتین بپوشم. زانومم مشگل پیدا کرده بود. حالا تعجب میکنم بعضی دخترای شهر چه طوری با عشق پوتین شبیه سربازی میپوشن میان بیرون؟ گتر هم میکنن بعضیاشون... اینارو باید گرفت برد سربازی تا بفهمن هنوز جای سفت نشاشیدن.پ.ن: ناقص پوشیدن تو دوره آموزشی یعنی کلاه نزاشتن و به جای پوتین دمپایی پوشیدن